Bizimchat.com » Aşk & Sevgi

internette tanışan iki gençin aşk hikayesi

Chat — Tue, 17 Aug 2010 17:29:59 +0000

internnette chat yaparak tanışan iki genç arkadaş olurlar. zaman içinde sıkı bir dostluğa dönüşen beraberliklerini zedelememek için hiçbir zaman birbirlerini görmemeğe, fiziki özelliklerinden bahsetmemeye karar verirler
simlerin, şekillerin olmadığı sadece ruhların derinliklerinden gelen ensamimi duyguların dile getirildiği zaman ve mekan unsurlarındansoyutlanmış bir birliktelik içinde sürer dostlukları.
ve bir gün bakarlar ki birbirlerini tamamlayan iki varlık olmuşlar.yazışmadıkları gün hatta saat olmamaya başlamışlar. adeta nefes alışgibi doğal bir bütünleşme, isim takamadıkları bir aşk gelişmişiçlerinde. tüm beşeri sıfatlardan sıyrılmış, bambaşka bir halmiş bu
aradan geçen zaman zarfında, artık kesinlikle birbirlerinden aslakopamayacaklarına inandıkları gün; tanışmaya ve evlenmeye kararvermişler.
ve ikisinin de çok iyi bildikleri bir kentin çok iyi tanıdıkları bir sahilinde buluşmak üzere anlaşmışlar.
hanımın elinde kırmızı güller ve dudaklarında sevgi dolu bir gülümseme olacakmış. erkek ise hiçbir alamet taşımayacakmış.
nihayet beklenen gün gelmiş. genç erkek sözleştikleri yere yaklaştıkçakalbi duracak gibi oluyormuş. ışler biraz değişmeye başlamış kalbinde.ya çok çirkin bir kadınsa sevdiceği, ya kör, topal ya da………… ise. birazhata yaptığını düşünür gibi olmuş ama çabuk savmış bu kendine ve aşkınayakışmayan düşünceleri zihninden.
karşıda elinde bir gül tutan ve sağa ,sola bakınan hanımı görmüş. ıçi hop etmiş fakat dudaklarında beliren düş kırıklığını biraz olsun giderebilmek için bir, iki derin nefes almış ve son derece kararlı adımlarla hanımın yanına yaklaşmış.
annesi yaşında hatta daha da yaşlı, saçları pamuk gibi bembeyaz, yüzü yaşadığı yılların derin izleri ile buruşmuş fakat dudaklarında güzel bir o kadar da şaşkın bir tebessümle kendine doğru yaklaşan genç erkeğe bakıyormuş. gözleri bin bir soru ile kıpırdıyor, yorgun gözkapakları arada bir feri kaçmış gözbebeklerini uzaklara yönlendiriyor ama yaşlı kadın gözlerini genç erkeğin bakışlarına kilitlemeye çalışıyormuş.
zihninde çeşit, çeşit zıt fikirlerin koşuştuğu genç adam bir, iki yutkundu ve gücünün son raddesindeki bir hıçkırıkla,
“merhaba aşkım. nasılsın.” dedi.
kadere teslim olmuştu. söz vermişti. biliyordu her şey olabilirdi. biran gözlerini kapadı ve yazışmalarını hatırlamaya çalıştı. onca duygudolu kelimeler, sevda yüklü vaatler, parlak gelecekler nasıl olmuştu dabu yaşı geçmiş hatunun kaleminden dökülebilmişti. bir türlü inanamıyordufakat gerçek gün gibi ortadaydı
yaşlı kadının elinde tuttuğu kırmızı güller aldı ve tarif edilemeyen bir duyguyla onları öptü. sonra elini uzattı ve
“hadi kalkmana yardım edeyim aşkım. buradan uzaklaşalım. ” dedi.
olanları anlamsız gözlerle seyreden yaşlı kadın dudaklarını araladı ve,
“ey oğul, ben yıllardır bu kelimeyi unutmuş anan belki ninen yaşta bir kadınım. neler oluyor anlayamadım ama o gülleri elimden niye aldın. onları bana şu ilerde oturan genç kız verdi. birini bekliyormuş, burada buluşacaklarmış. gelirse benim tarafımdan bu gülleri ona verir misin demişti. ben de o genci bekliyordum. yoksa o sen misin?”
genç adam bir an soluksuz kaldı, boğazında düğümlenen hıçkırık vekarmakarışık duygularla yaşlı kadının işaret ettiği yöne baktı. bir çiftsevgi ve minnettarlıkla parlayan yeşil göz kendisine gülümsüyordu.telaşla yaşlı kadının ellerini öptü ve gülleri ona tekrar vererek işaretedilen tarafa koşmaya başladı. genç kız da ayağa kalkmış onubekliyordu.
seni izledim. şayet gülleri almayıp geri dönseydin sessizce buradan uzaklaşacaktım. seni doğru tanımışım Aşkım.

Cezmi Ersöz – Aramızdaki Görünmez Bağlar

SerayOZAN — Sun, 15 Aug 2010 21:50:43 +0000

Tek başıma hiç sorunun yanıtını bulamıyorum.Hep yeni
hayatlar yaşamayı isterken kendimi aynı hayatı tekrar
tekrar yeniden yaşarken buluyorum… Sisli bir gecede
yolunu kaybetmiş gemilere benzetiyorum kendimi…
Yanına gidip konuşmak isteğim insanları da işte bu
kayıp gemilere benzetiyorum. Uzaktan soluk ışıklarını
görüyorum… Ama ne onlar bana yaklaşabiliyorlar, ne
ben onlara… Sisli gecede birbirimize uzaktan bakıp
yeniden kendi kayboluşlarımıza karışıyoruz… Umudum
kalmadı artık; bu dünyada düşüncelerimi, beni,
duygularımı gerçekten anlayacak birini bulmam imkansız
görünüyor artık bana… Ama evimde duramıyorum yine
de… Kendimi sokaklara atmak, insanlarla konuşmak,
kendimi onlara anlatmak istiyorum. Dinliyor gibi
gözüküp dinlemeseler de, anlıyor gibi yapıp gerçekte
anlamasalar da…
Anılar birer zorba gibi yükleniyorlar üzerime.
Durmadan hesap soruyorlar benden… Tekrar tekrar aynı
görüntüler belleğimi kanatıyor… Ve hep o yüz…
Yüzdeki o ışık ömrümü ortadan ikiye bölüyor. Ne geriye
dönebiliyorum, ne ileri gidebiliyorum… Öğrendiğim
her yeni bilgi eski inançlarımı koyulaştırmaktan başka
bir şeye yaramıyor… O yüzün sahibine kaderini
anlatmak isterdim… Oysa o yüz ışığının farkında bile
değil. Kendisine rağmen yaşıyor o ışık yüzünde… O
yüz ki sevgiden önce nefret etmeyi öğrenmiş… O da
kayıp bir gemi ve o da bu kanlı sisin içinde yitirdiği
yolunu arıyor…
Her kayıp gemi bana kırılgan ve bitimli aşkları
hatırlatıyor… Dostluklar sisin ortasındaki kayıp
gemiler gibi boğulmuş insan sesleri çıkarıyor… Ziyan
olmuş hayatlar bu sisi biraz daha koyultuyor… Her
talihsiz karşılaşma başka bir karşılaşmayı daha
talihsiz kılmaya gidiyor… Her ziyan edilmiş hayat
başka bir hayatı ziyan etmeye gidiyor…
Evimin duvarları bile ayrılığın şarkısını söylüyor.
Bir başıma dinlemek istemiyorum ayrılığın
şarkısını…Ayrılık zorba anılarıyla geliyor… Her
zorba anı beni ayrılığın karşısında küçük düşürüyor:
Onunla görüşmeye ara verdiğimiz bir dönemdi. Bu defa
biraz uzun sürmüştü. Ama hasret yine ağır basmış ve
yeniden bir araya gelmiştik. O zaman itiraf etmişti
biriyle birlikte olduğunu. Hiç unutmuyorum, ilk tepkim
kaç kez oldun, onunla kaç kez yattın, demek olmuştu.
Yüzüme çok tuhaf, ve o güne dek hiç bakmadığı gibi
bakmıştı… Sadece, ilk bu mu geldi aklına, seni
tanıyamıyorum, demişti… Neden ilk tepkimin o
olduğunu bugün bile anlamış değilim; ama ne zaman
aklıma gelse yüzüm kızarır, utanırım… Ve daha
binlerce zorba, acıtan anı…
Bu anıların verdiği acıdan kurtulmak için insanların
arasına karışmak istiyorum. Demir parmaklıkların
arkasında değilim, istediğim yere gidebilirim,
istediğim her şeyi yapabilirim; ama ne yapsam, nereye
gitsem hep aynı şeyleri hatırlayan belleğimin
tutsağıyım sanki… Ben değil, bu zorba anılar
götürüyor beni istediği yere… Sevgi nasıl
bulaşıcıysa nefret de öyle bulaşıcı… Nasıl bakıyorsa
insan dünyaya, öyle görüyor ne görüyorsa… Kararmışsa
gönlü insanın, nereye baksa orada kararmış gönüller
görüyor… Dibe vurmuşsa hayatı, kimi görse dibe
vurmuş sanıyor… Hem öyle bir gece ki bu gözlerim
kapanmayı bilmiyor… Gözlerim nereye baksam
varlığımın o eski bataklığına çekiyor beni… Oysa
hayallerimin rüzgarı beni benden alıp uzaklara
götürsün isterdim… Ama hayallerimin kanatları beni
anılarımdan koparacak kadar güçlü değil… Hayallerim
beni, ben anılarımı seyredip duruyorum…
İnsanlardan ne kadar umudu kessem de yine de insansız
yapamıyorum. Beni dinlemeyecekleri, asla
anlamayacaklarını bilsem de onlara hayatımı anlatmayı
seviyorum… Hem korkuyorum onlardan, hem
korkularımdan kurtulmak için onlara sarılıyorum yine
de..
Tek başıma dolaşıyorum Beyoğlu´nda..Gecenin kim bilir
hangi saati, yine de her yer insan dolu.. Kimse evine
gitmek istemiyor sanki… Gece koyulaştıkça yalnızlık
derdi artıyor… Sadece benim evimin duvarları değil,
bütün evlerin duvarları sanki aynı ayrılık şarkısını
söylüyor. Kimse tek başına bu şarkıyı dinlemeye
katlanamıyor… Evler saçmalığın kederinde boğulmuş,
yanlış yerde arıyor herkes kendisini… Anılar zorba,
bellek yorgun, hayaller kanatsız… Kimin gözlerine
baksam, bu gördüğün ben değilim, ben aslında çok
başkasıyım, diyor… Kimi sevsem bu sevgiyle
yarışacağı yerde benimle yarışıyor… Kim beni sevse
bu sevgide önce kendi yaralarını onarmaya çalışıyor…
Sevgi bir eliyle çağırıyor, korku iki eliyle itiyor…
Kim beni öpse ayrılığın ipini geçiriyor boynuma…
Nereye gitsem, oraya benden önce anılarım gidiyor…
Oraya benden önce sevgiyi öğrenmeden önce nefreti
öğrenen kadın gidiyor… Nereden dönsem ardımda
küskünlüğüm kalıyor… Kimse kurtulamıyor bu
küskünlükten. Şiirler, aşk nefret etmektir, diye
bitiyor…
Taksim´de gecenin bir yarısı tek başıma dolaşıyorum…
Bunca geç bir saate rağmen her yer öylesine gürültülü
ve kalabalık ki… Onca gürültüye ve onca kalabalığa
rağmen her yer aslında öylesine sessiz ve ıssız ki…
Sanki insanlar bu ıssızlığı ve sessizliği gizlemek
için durmadan boylukta dolaşıp duruyor ve anlamsızca
konuşuyorlar…
Biraz kuytu, kalabalıktan biraz uzak bir banka
oturuyorum… Sanki her yer gözüküyor bu banktan.
Ayaklarımın altından mahvolmuş hayatların yanık suları
geçiyor… Güçsüz düşmüş inancım aşkımı ne kadar
kirletmeye çalışsa da sanki bir el durmadan yıkayıp
arıtıyor onu…
Kendimle o kadar meşgulüm ki, biraz geç fark ediyorum
yanımda orta yaşlı bir adamın oturduğunu. Uzaklara
bakıp, benimle hiç ilgilenmiyormuş gibi davransa da
beni düşündüğünü anlıyorum… Uzaklara baksa da
hayretle ve acıyla aydınlanmış gözlerini görüyorum…
Yüzüme bakmadan soruyor: Gece ne kadar sessiz değil
mi… Şaşırıyorum benimle aynı şeyi düşündüğüne…
Evet, diyorum bir an durakladıktan sonra… Onca
gürültüye rağmen öylesine sessiz ki… Çünkü, diye
devam ediyor, kimse kimseyi dinlemiyor, herkes
kendisine öylesine gömülmüş ki… Neden böyle? diye
soruyorum ona… Ellerini kavuşturup uzaklara bakarak
yanıtlıyor beni: Hepimiz kendimizi başkalarından çok
farklıyız sanıyoruz, ama aslında birbirimize o kadar
benziyoruz ki… Bu yüzden birbirimize ne denli çok
görünmez bağlarla bağlı olduğumuzu bir bilsek her şey
öylesine değişecek ki… Ama bu bağları göremiyoruz
bir türlü… Herkes kendisi diye bilmediği bir
başkasını anlatıyor ve sonra yeniden kendi karanlığına
gömülüyor… Birlikte ama yalnızız, çok yalnızız…
Bilir misiniz, İbranice´de bu iki sözcük tek bir
harfle ayrılır…Yalnız, yahid, demektir, birlikte ise
yahad…
Sonra usulca dönüp yüzüme bakıyor: Bana hikayenizi
anlatır mısınız, diye soruyor… Şaşırmıyorum bu
sorusuna. Yalnızlık ve hayatın bu korkunç belirsizliği
öylesine hırpalamıştı ki ruhumu, ona kendimden
bahsedersem az da olsa bir teselli bulacağımı
hissediyorum… Kanlı bir sisin içinde kaybolmuş
gemilere benzettiğim insanları… Ziyan olmuş
hayatları… Aşkların nasıl bu kadar kısa bir sürede
nefrete dönüştüğünü… Yaralarını onarmak için
ilişkiye girenleri, sevmekten korkanları… Zorba
anıları, yorgun bellekleri, kanatsız kalmış
hayalleri… Her talihsiz karşılaşmanın başka bir
karşılaşmayı daha talihsiz kıldığını…Yalnızlığımı ve
hayatın o korkunç belirsizliğini..Artık beni anlayacak
birini bulmaktan ümidi kestiğimi anlatıyorum ona..
Derin bir nefes alıyor ve sonra yine şehrin solgun
ışıklarına bakarak yanıtlıyor: Öyle demeyin.Sizi
anlayacak birileri mutlaka vardır.Hem yalnızlık bizi
olgunlaştırır, yeni keşiflere hazırlar.Belirsizlikse
çoğu kez özgürlüğün kapılarını açar bize. Biraz önce
söyledim, hepimiz görünmez bağlarla bağlıyız
birbirimize.İşte bu bağları görebilmek ve birbirimizi
anlamak için daha çok çaba harcamalıyız. Bize çoğu kez
anlamsız görünen olayların, tesadüflerin ardındaki
gizli anlamlı göremiyoruz…
O şimdi ne yapıyordur…
Kim, diye soruyorum şaşkınlıkla…
Ayrıldığınız insan. Sizi anlamadığını düşündüğünüz…
İçimden karanlık bir ürperti geçiyor: Uyuyordur, bu
konuştuklarımızdan hiç haberi yoktur. Dantellerle,
pullarla kaplı yastığında uyuyordur, diyorum…
Bence o şimdi sizin uykunuzu uyuyordur, sizin rüyanızı
görüyordur.Kim bilir belki birazdan uykusundan
ağlayarak uyanacak ve bu konuşmayı duymadan
duyacaktır… Sizin varlığınızda onun için
yaşattığınız her duyguyu hissedecektir… Hiç tahmin
edemeyeceğimiz işaretlerle anlayacaktır bunu…
İnsanlar arasındaki bu büyüye inanmak gerekir.
Karşılaşmalara, tesadüflere inanmak gerekir.
Mucizelere… Yaşadığımız her şeyin, en anlamsız
görünenin bile ardında bir anlam yatar… Size kendi
hikayemi anlatmamı ister misiniz…
Elbette, diyorum merakla, dinlemeyi çok isterim…
Ben birini öldürdüm biliyor musunuz… Bunu der demez
susup etraftaki o gürültülü sessizliği dinliyor bir
an. Neye uğradığımı şaşırıyorum. Adamın önce yüzüne
sonra da büyük bir dikkatle ince uzun parmaklarına
bakıyorum…Bana böylesine huzur veren ve bilgelik
dolu şeyler anlatan bu insan bir katildi öyle mi…
Yo, bana öyle bakmayın, dedi gayet sakin bir
tavırla…Ben de birini öldürmeden önce insan
öldürmenin kendim için ne kadar imkansız olduğunu çok
düşünmüşümdür hep. Ama birini öldürmek çok anlık bir
şey. O an zaten siz siz olmuyorsunuz. Bir başkası
giriyor sanki içinize… Şaşkınlığım sürdüğü için
lafını kesiyorum: Neden öldürdünüz peki…Bir sakıncası
yoksa söyleyebilir misiniz:
Bencillik… Kibir… Ruhumu körleştiren arzular…
Kıskançlık… Daha çok şey eklenebilir bunlara…
Hepimizin içinde var bu duygular… Dilerseniz devam
edeyim… Bu korkunç olaydan önce durumum çok iyiydi.
İyi bir evliliğim, çok sevdiğim bir kızım, iyi bir
çevrem vardı… Karım beni terk etti. Kızım bu olay
yüzünden beni reddetti… İşimi, çevremi, dostlarımı
kaybettim. Kimse arayıp sormaz oldu. Dayanılması çok
güç yıllardı. Geçmişimi bir saplantı haline
getirmiştim. Demiştiniz ya, anılar zorbadır, diye…
İşte o zorba anılarda kurtulmak bu hayatımın üstüne
çıkabilmek için kendimi kitaplara adadım. Elime ne
geçerse okuyordum. Felsefe, psikoloji, dinler tarihi,
edebiyat… Kitaplar olmasaydı o korkunç yıllar başka
nasıl geçerdi ki… Sonra bir gün artık özgürsün,
dediler. İnanamadım özgür olduğuma. Ama bir amacınız
yoksa, sevdikleriniz yoksa özgür olmanın pek bir
anlamı yok… Günlerce karımı aradım, ama bulamadım.
Kızımdan da bir haber yoktu… Ne dostlarım, ne param,
ne de bir işim vardı. Bunca işsizlikte hapishaneden
çıkan, sabıkalı bir adama kim iş verir? Hem de bu
yaşta birine… Günlerce başıboş dolaştım.Orada burada
yattım. Nereye gidecektim, ne yapacaktım…
Kitaplardan öğrendikleriniz bir yere kadar size
yardımcı oluyor… Hayat başka bir şey… İntihar
etmek istedim, onu bile beceremedim. Bir gün garip bir
rastlantı sonucu çok eski bir arkadaşımla karşılaştım.
Çok zengin olduğunu duymuştum. Bir yerde oturduk, ona
başıma gelenlerden bahsettim. Anlattıklarımdan çok
etkilendi. Gözlerinden okudum bunu… Artık benim için
hayatın bir anlamı kalmadığını, ölmek istediğimi
söyledim ona. Aslında içten içe bana yardımcı
olmasını, iş bulmasını ya da biraz para vermesini
istiyordum… Benim sana verecek hiç param yok, dedi.
Neden, diye sordum, çok zengin olduğunu duyduğumdan
bahsettim. Artık değilim, dedi. Bütün paramı, mal
varlığımı kimsesiz kalmış sokak çocukları için kurduğu
bir vakfa bağışlamış. Zenginlik ruhunu kirletmiş…
Ruhunu kurtarmak, arınmak için bu amaca adamış
kendini… Eğer ölmek istiyorsan seni engelleyemem.
Karar senin, ama dilersen gel benimle vakıftaki
işlerimde bana yardımcı ol. Yatacak bir yerin olur, üç
öğün karnını doyurursun. Sana başka bir şey veremem…
Bunları söyleyip sustu ve gözlerini hiç kaçırmadan
gözlerime baktı… İşte o an onun gözlerinde kendi
kaderimi gördüm.İnsanların arasındaki o görünmez
bağlar vardır, demiştim ya, işte onunla aramdaki o
bağı gördüm. O işareti ve o mucizeyi… Tamam, dedim,
kabul ediyorum… Ve o gün bu gündür onunla kimsesiz
sokak çocukları için çalışıyorum. Hayatımın anlamı
buymuş meğerse benim. Bugüne dek bütün yaşadıklarım bu
günlere bir hazırlıkmış… O karşılaşma anından sonra
her şeye böyle bakıyorum artık… Her birimizin bir
başkasının üzerinde mutlaka bir etkisi vardır… Yeter
ki aramızdaki o bağı görelim…
Sonra yine susup o dingin, o huzur gülümseyişiyle
uzaklara bakmayı sürdürüyor..
O susuyor, ama benim içimde bambaşka bir konuşma
başlıyor bu defa. İnsanlar arasındaki o görünmez
bağların varlığını bildiğim halde neden görmek için
daha fazla çaba harcamadığımı soruyorum kendime…
Karşılaştığım insanlardan çok kendi benliğime takılı
kalmıştı gözlerim… Kendimi keşfetmeye harcadığım
enerjinin birazı da başkalarını keşfetmeye çalışsaydım
anılarım bu kadar zorba olmazdı bana… Belleğim bu
kadar yorgun, hayallerim bu denli kanatsız
olmazdı…Ayrılsam da, bir daha onu görmeyecek olsam
da, bir zamanlar o çok sevdiğim insanın uykuya
daldığında benim rüyamı göreceğini bilmezden
gelmezdim…
Bu iç konuşmalarımı o sırada önümüzden geçmekten olan
bir şair arkadaşım bölüyor. Haberin var mı, diyor, Ece
Ayhan bu gece öldü…Ustayı kaybettik… Bir an ne
diyeceğimi bilemiyorum. Bu gece her şey o kadar üst
üste gelmişti ki benim için… Binlerce anı üşüşüyor
beynime o an… Ama bu defa anılar eskisi gibi zorba
değildi… Her anı bir diğerine ekleniyor; her anlam,
her görüntü, her işaret bir diğerine bağlanıyor ve
bağlandıkça yine anlamlar, yeni değerler
kazanıyordu… İster misiniz, size Ece Ayhan´la ilgili
bir hatıramı anlatmamı, diye soruyorum yanımdaki
adama… Yanıt vermeden sadece başını sallıyor ve
yüzündeki incecik hüzünle gülümsüyor…
Ece Ayhan hayatımda çok önemli bir yer tutar… Sadece
benim için değil, bu ülkede şiir yazan, şiir okuyan,
şiiri seven birçok insan için de çok önemliydi o…
Anlaşılması güçtü, çok kapalıydı şiirleri, ama garip
büyü, bir tılsım vardı onlarda… Sanki bilinçaltımızı
okurdu o… Bu ülkenin bilinçaltını… Hayatımda
vazgeçilmez bir değeri olan şair Nilgün Marmara da onu
çok önemserdi. Ece Ayhan şiirinin sıkı takipçisiydi.
Dahası aralarında çok sıkı bir dostluk vardı. Ece
Ayhan´ı evinde ağırlar, onu kollar ve gözetirdi. Bir
gün Nilgün Marmara yaşamaktan vazgeçti ve kendisini bu
hayatın öte tarafından çağıranların yanına gitti.
Beşinci kattaki evinin penceresinden boşluğa bıraktı o
narin, o kırılgan bedenini… Ne acıydı ki birileri bu
intihardan Ece Ayhan´ı sorumlu tuttular… Hatta bu
suçlamayı yazıya dökenler bile oldu. Bir şiirinde;
´Her yakın zulmün küçük hisseli uzak ortağı´ dediği
içindi belki de… Bu dedikodular ve suçlamalar
etkisini göstermiş olacak ki, bir akşam Ece Ayhan
arkadaşlarıyla bir meyhanede otururken kızın biri
yanına bir şey söylemek maksadıyla yaklaşmış ve
arkasına sakladığı bir şişe kırmızı şarabı başından
aşağı dökmüş… Ece Ayhan hiçbir şey yapmamış, ama
sadece şunu söylemiş; babalarına yapamıyorlar, bana
yapıyorlar; çünkü güçleri bana yetiyor… Bunu
duyduğumda çok üzülmüştüm. Çünkü o üzerindeki ceketten
başka ceketi yoktu Ece Ayhan´ın… Eminim, kırmızı
şarapla lekelenen o ceketini temizleyiciye verecek
parası bile yoktu…
Bu sırada yanımdaki adam sözümün arasına giriyor: Kim
bilir, belki de Ece Ayhan´ın başından aşağı şarap
döken o kız benim kızımdır… Bunu bana yapmayı çok
isteği halde yapamadığı için ona yapmıştır… Çünkü
onu küçük yaşta hapse girerek babasız bıraktığım için
beni hiç affetmedi… Ama lütfen siz devam edin…
Bu olaydan birkaç gün sonra babam öldü. Önce Nilgün,
ardından babam… Nasıl bir rastlantıydı bu… Hayatta
en çok sevdiğim iki insanı peş peşe kaybetmiştim…
Bir gün eve gittiğimde annemi gözyaşları içinde
babamın elbiselerini fakirlere, ihtiyacı olanlara
dağıtmak için torbalara yerleştirdiğini gördüm.
Babamın bir ceketini istedim annemden… Ne
yapacaksın, diye sordu. Kim olduğunu sorma anne,
birine vereceğim sadece, dedim… Pekiyi, sen
bilirsin, deyip bir ceket uzattı bana, sonra da
babamın diğer elbiselerini katlayıp torbalara
doldurmaya devam etti… Babamın ceketini önce bir
temizleyiciye verip temizlettikten sonra Ece Ayhan´a
götürüp hediye ettim. O zaman Tarlabaşı´nda virane bir
evde kalıyordu… Zahmet etmişsin, ihtiyacım olduğunda
giyerim, dedi sadece… Aradan bir iki hafta geçti.
Bir gün annemle oturmuş konuşurken, biliyor musun dün
gece baban rüyama girdi, ceketini verdiğin adamı
sordu, söyle ona dedi, ceketimi verdiği adam çok iyi
bir insanmış, iyi bir şey yapmış, dedi… Sahi kime
verdin o ceketi, diye sordu annem… Tanımazsın anne,
sorma, diyerek gözyaşları içinde yanından ayrılıp öbür
odaya geçtim…İşte sizin söylediğiniz o görünmez
bağlar… O işaretler, o mucizeler…
Daha konuşacak ne vardı ki; neredeyse sabah oluyordu,
ama gözlerim kapanmak bilmiyordu… Kalkıp yanımdaki
adama son kez bakıyorum ve ona veda ederken şunu
soruyorum: Pekiyi, siz ne arıyorsunuz bu saatte, bu
bankta kimi neyi bekliyorsunuz? O dingin, o
gözyaşlarıyla biraz daha aydınlık bakan gözleriyle:
Kim bilir belki de sizi bekliyordum, diyor… Bana
hikayenizi anlatmanızı bekliyordum…

Pinhani – Dön Bak Dünyaya Nefesini TuT izle !

Chat — Thu, 12 Aug 2010 21:51:55 +0000

gitmekte geç kalmış göçmen kuşun, dondurucu kış fırtınasına direnmeye çalışırken bulutların arasından güneşin güçsüzleşmiş koluna tutunarak hayatta kalması; beklenmedik anda uzanıveren, gitti sanılan sımsıcak dokunuş…
Pinhani Dön Bak Dünyaya video klip izle

Click here to view the embedded video.

Bir hiçin tepesine oturmuş hayal bahçesinin kuru toprağını suluyorum. Bir masal keşfediyorum. O’na melek kanatları takıyorum. O uçarken parmaklarım ağrıyana kadar el sallıyorum…

Pinhani Dön Bak Dünyaya şarkı sözleri
Yalnız kaldıysan , kalkıp pencerenden bir bak
Güneş açmış mı , yağmur düşmüş mü
Dön bak dünyaya

Herkes gitmişse , sakince arkana dön bir bak
Dostun kalmış mı , aşkın solmuş mu
Dön bak dünyaya , dön bak dünyaya

Yalnız kaldıysan , kalkıp pencerenden bir bak
Güneş açmış mı , yağmur düşmüş mü
Dön bak dünyaya

Bir sonbahar kadar yalnız , bir kış kadar savunmasız
Ya da ilkbaharsan , yolun başındaysan

Asla vazgeçme , kalkıp da pencerenden bir bak
Güneş açmış mı , yağmur düşmüş mü
Dön bak dünyaya

En güzel Aşk şiirleri , Asksokagi , Aşk sevgi sözleri

Chat — Thu, 12 Aug 2010 10:02:17 +0000

BiliyormusuN BIRtanem ?

Seni sordum penceremin onune vuran damlalara ..
Nerde sevdigim / Nerede Diye !
Getirin onu cok ozledi bedenim diye !

Hay[ki]rdim ..!
Geceler sahit bagrismalarima ..!!
Icden Ice yalvarislarimi ..!

Sanki getiremem onu /imkansiz diye kaybolup gidiyorlar gozumun onundee.

Seni Hay[ki]rdim Su Sizlayan kalbime ..
Simsekler cakdi sensiz gecen su gunumde ..
Korkuyordu !
Seni Istiyordu Kalbim butun kalbiyle
Seviordu Ozluyordu ;..

Seni Su Sensiz Gecelerde ..

Geceler[ki] benim Tek Sirdas’imm

**********************

Bulutlar dokunsan ağlayacak. Güneş yavaş yavaş elini eteğini çekiyor gündüzden birşeylere kızmışçasına kızarıp yok oluyor ufukta alaca parlak ihtişamıyla…Hangi burçtan olduğu bilinmeyen ay doğuyor işte. Ve başlıyor çöken karanlıkla süzülüp gelen bir hüzn-ü gece…..

Güneşin batışı ayın doğuşu hep aynı… Bir ben farklıyım bu gece…

Notası olmayan unutulmuş bir melodi ile ayrılığın tadını çıkarıyorum. Dekorasyonu yarım kalmış aşkımı dayayıp döşüyorum süslü kelimelerle…Bu ayrılık buraya yakışmadı ama her neyse…Elimde bir tutam yaban heyecanı bahçemde ki bülbülden muzdarip güllere anlatıyorum seni…Gözlerimde birikmiş bir nem var ama önemli değil ağlamıyorum…Günlük hüzün randevularımın vazgeçilmezi bu.Aşkının rutubetinden olacak ki ıslanıyor işte ben istemesemde…İçime çekmiyorum sensizliği öksürtüyor bu aralar.Şarap yerine kahve içiyorum bak.Sonra resmini çekiyorum kahvenin kırk yıllık hatırla sarmaş dolaş…Seni içimdeki dipsiz kör bir kuyuya atıyorum.Kırk hayalin çıkartamıyor…

Sürüldüğüm dokuzuncu köydende kovuluyorum…

Yok sevgilim yok olmuyor…Ben yalan söyleyemiyorum.Bütün mazeretlerim izinli bu gece.Aleyhimde şahitlik yapıyor zaman…
Bal gibi ağlıyorum işte gözlerim kan revan…Unutamıyorum seni kahretsin özlemin içimde bir yerlerde yanıp kor oluyor durmadan…Dudaklarımda duruyor hala dudaklarının numarası karda yürüyüp izini belli edenlerdensin sende…

Hep aynı işte…Ayrıldığımızdan beri aynı tas aynı hamam…Hayatı sensizlikle paylaşmanın saçma muhasebesinde hesapsız bilançolar çıkarıyorum beyan ediyorum seni kalbime…Gülü seversin diye güle en yakın diken oluyorum…Sus diyorsun gözlerinin yakamozlarında sus pus oluyorum…Yeter artık bilesin dayanamıyorum…

Herşeyindim hani…
Hani ömründüm…
Haberin olsun…
Ömrünü ölüme gelin ediyorum…

************************

Bir küçük çiçekle kandırılabilirim şu sıralar.

Bir tek papatya- bir kır menekşesi ile örneğin Bir kaç satır şiire tavolabilirim

Bir gamlık notayla artar sevincim
Bir parça güneşle kandırılabilirim şu sıralar

Gündoğumu- günbatımı farketmez
Bir oturumluk deniz kenarına tavolabilirim

Rüzgârlar beni üşütmez.
Bir kaç damla yağmurla kandırılabilirim şu sıralar

Üstelik şemsiyeler evde unutulmuş Bir bardak sıcak çaya tavolabilirim

Üstüm başım henüz yeni kurutulmuş. Bir tutam sevgiyle kandırılabilirim şu sıralar
Fazlasına öykünmeden

Bir kaçamak bakışa tavolabilirim
Belki bugün- gün bitmeden.

********************

Ve ne çok isterdim ;
Seni sevdiğimi önlerini kesip gelen geçen herkese anlatmayı…
Ama ne olur artık anla…
Bu sancı fazla, Bu ceza çok bana…
Biliyorum Bitmedi(m) sende de…
Kırıntıda olsam Varım yüreğinin derinliklerinde..
Olmasaydım hissederdim ben
Olmasaydım özlemezdim
Gidişini kabullenir, Uzaktan severdim…
Ama emin olmak isterim yinede
Bi sor ne olur sol yanına?
Sahiden yokmuyum orada?

*********************

İyi ki varsın…
Ne başka bir gözde,ne başka bir seste ne de başka bir tende arayamam bundan sonra sende ki huzuru!

İyi ki varsın…
Ne senden sonra,ne seninleyken ne de sensizlikten ağlamam bundan böyle…Çünkü sen yüreğimle sevdiğimsin!

İyi ki varsın…
Yanındayken,omzundayken,gönlün deyken,uzaktayken,yü reğindeyken bile hasretini çektiğimsin..Sevgimdensin!

İyi ki varsın…
Umudumsun,huzurumsun,sevdiğimsin,öldüğümsün,hayatt a kalışım,yaşama çırpınışım ve sen yüreğimle beraber sırdaşımsın..!

****************************

Uykusundan Kaldırmaya Kıyamadığım
Bir Çocuk Yüzü Ki;
Avuçlarımda Kayboluyor Parmakları.
Sonları Hep Baştan Yitiren Yürek
Alacasında
Bir Yenilmişliğin Can Çekişiyor
Biraz Korkak, Titrek Titrek..
Sevda Oluyor Sonra Sessizliğin Adı..
Feryat figan yol almaya can direten..
Bir Nida Yapışıyor Ki Boğazima
Düğüm Düğüm;

Çıt Yok..

Söylesem / Söylenmiyor,
Git/sem.. / Gidilmiyor..
Gidemeyişimsin…

************************************

Ceyhun Yılmaz – Bir Gün Anlarsın & Kıraç – Anma Arkadaş

Chat — Thu, 12 Aug 2010 09:42:25 +0000

BİRGÜN ANLARSIN Ceyhun Yılmaz sesinden Kıraç melodisi ile izle

Uykuların kaçar geceleri, bir türlü sabah olmayı bilmez.
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya,
Deli eden bir uğultudur başlar kulaklarında
Ne çarşaf halden anlar ne yastık.
Girmez pencerelerden beklediğin o aydınlık.
Onun unutamadığın hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dolar içine.
Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın aslında her şeyin boş olduğunu.
Şerefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğin.
Gün gelir de sesini bir kerecik duyabilmek için,
Vurursun başını soğuk taş duvarlara.
Büyür gitgide incinmişliğin kırılmışlığın.
Duyarsın,
Ta derinden acısını, çaresiz kalmışlığın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin.
Niçin yaratıldığını.
Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini.
Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliğini.
Boşuna geçip giden günlerine yanarsın.
Dolar gözlerin, için burkulur.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların.
Sevilen gözlerin erişilmezliğini.
O hiç beklenmeyen saat geldi mi?
Düşer saçların önüne, ama bembeyaz.
Uzanır, gökyüzüne ellerin.
Ama çaresiz,
Ama yorgun,
Ama bitkin.
Bir zaman geçmiş günlerin hayaline dalarsın.
Sonra dizilir birbiri ardına gerçekler, acı.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın hayal kurmayı;
Beklemeyi, ümit etmeyi.
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi.
Lanet edersin yaşadığına…
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın.
O zaman bir çiçek büyür kabrimde, kendiliğinden.
Seni sevdiğimi işte o gün anlarsın.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

Click here to view the embedded video.

Ceyhun Yılmaz Islak şiiri sözleri ve videosu

Chat — Sun, 01 Aug 2010 18:55:15 +0000

Yalnız kaldım sanma
Bak battaniyen hala yanımda
Elleri olsa o da kapının tokmağına yanaşırdı
Ben uyurken usulca biliyorum
Biliyorum da sen koktuğu için
her gece yine de ona sarılıyorum
Yalnızım merak etme
Yeni bir ”memnun oldum”ziyan etmemek için
tanışmadım kimseyle
Nasıl bulut yokken yağmurlar yağdırdımsa gittiğinde
Hani bütün sokak duymuştu sensizliğimi,
Dönersen eğer
Sırtından beline kadar ıslanacağın bir yağmurun altında
dudaklarımı ıslatmadan affetmiycem seni !!!
Ceyhun Yılmaz / Kasım ‘ın Bıçak Yarası

Chat Aşk`ı Başkadır!

Chat — Mon, 31 May 2010 15:57:16 +0000

Daha 16 yaşındaydım lise 1 bitmişti o son cuma günü arkadaşıma gittim sıkıldık zaman geçsin diye internete girdik bir chat adresine hiç öyle şeylerle uğraşmazdım kimseyle çıkmamıştım ve birile konuşmaya başladık samsunluydu okumuyor çalışıyodu çok düzgün konuşuyodu arkadaşım israr etti onunla konuş diye dalga olsun diye konuştum biraz msn de. sonra cam açtı yakışıklı değildi okadar hatta hiç bağanmedim tel imi istedi verdim öylesine aramaya başladı derken ben konyadan ablamın yanına afyona gittim orada geceleri sürekli konuşurduk sonra o dalga geçtiğim çocuk öyle büyüdüküi gözümde sevdim hemde hiç görmedğin gerçekmi bile bilemediğim birini çok sevdim çok iyi gidiyordu ama bigün haber alamadım ondan teli kapalıydı hep 1 hafta geçti nası geçti bilemedim ağladım sürekli ilk aşkımdı ailk göz ağrım habersizce gitmişti oysa bana demişti sensiz yapamam diye 1 hafta sonra aradı kaza yapmış motor düşkünüydü zaten okaza yaptığı gün ben aradığımda ya ne arıyosun uyuyorum diye kızmştı çekipde gidince bitti sandım bnde ne bileyim kaza yaptığını aradı çok kötüydü arkadaşını kaybetmiş çok seviyordu onu zor atlattı durumu tekrar devam ettik 1 ay daha geçti bu sefer de yine aynı şey tel açmamalar kapalı tutmalar yine korktum birşey oldu diye bekledim aam yok aradan 2 – 3 hafta geçti sonra bi msj attı `boşa ümitleniyoruz sen orda ben burda ilerde acı cekcez biliyorum kusura bakma böyle olması gerekiyordu kendine iyi bak ` bir msjla işi bitirmişti ama inanmıyorsdum emin dim seviyordu halada seviyordu bu sebeb olamazdı birşey vardı ama öylece yarım kaldı ağladım hergece yaz tatilim bana cahennem oldu ölmeyi bile düşündüm . ama yapamadım canımdan çok seviyodum arkadaşlar dalga geçerdi görmediğin birini mi sevdin aa salak mısın sen diye ama sevdim gerçekten bnde inanamıyorum ama deli gibi sevdim sonra internet bağlandı ewe ve msn de karşılaştı m onunla ağladım birden hiç birşey yazmadım çıktım hemen sonra msn den daha anlamam okadar ama onun adresini girdim şifre denedim olmadı parolayı sıfırla yaptım özel şifreyi tahmin ettim inanamadım parola sıfırlandı ve girdim birsürü kişi kız msni var sinirimdende ağladım yine özel diyede 3 kız kaydetmiş ama son duyduğum yıktı bni arkadaşım e postasına girdi bnle çıktığı zamanda bir kızla aşkım falan diye e posta atmış yazılanları arkadaşım çıkarmış bu seferde lise 2 başlamıştı artık okulun lavabosunda verdi elime çıktıları ama çıldırdım herkesin önünde hıçkıra hıçkıra ağladım derse girmedim eve gidip aradım ve ona yazıklar olsun bende sana inanmıştım ne kadar aptalım dedim ne yaptım nolur öle deme dedi aldattın dedim ben senle çıkarken aklımın ucundan bile geçmedi çok sevdim asla aldatmadım dedi o ne ozaman dedim arkadaşım yakalandı sevgilisinin babası burda bakan msnini biliyor sevgilisile yazıştı allah belamı versin hem yazıyı oku össde başarılar falan yazmış kız ben öss ye girmedim biliyosun dedi sen üzülme diye söylemedim ama sırf sen üzülme diye gitmeliydim ben sözlüyüm dedi nasıl yaptın bunu dedim bilmiyorum işde senle tanıştım iki günde geçr sandım ama çok sevdim seni olmazdı çünkü geri dönüşü yoktu baa seni tanımadan önce sordular söz verin bida dönüşü yok diye halamın kızıyla sözlediler ama ben seni seviyorum anladınmı söz verdim gitmeliyim dedi ama son kez seni . göreyim dedi bni o görmemişti cam açtık ikimizde gördüm onu oda bni çok kötü oldum ilk defa karşımdaydı canlı olmasada ve kopamadık tekrar başadık ama almayacak sonu yok dedik bitirdik ama yine konuştuk en sonunda bitti tamamen hat değiştirdim şimdi yok artık bende 17 yaşımdayım lise üçü geçtim onu unutmak . için çıktıklarım oldu ama sevemedim onları hep bıraktım olmadı 1 yıl geçti şimdi unutamadım neler çektim lise 1 de en çalışkan ken sınıfımda birinci takdir edilen öğrenciyken onun yüzünden lise iki de çok zor dönemler atlattım derslerim bozuldu unutcam diye bi çok kişle çıktım ama şimdi aklım başıma geldi artık kimsele çıkmıcam yeiminim var okuycam sizde öyle yapın iilk önce okuyun aşk için deymez ve int olan aşklara inanmayın binde bir olur gerçek leri yoksa o oğlanların kaç şehirde kaçtane sevgilileri vardır artık yeni bi sayfa açıyorum ama tek gerçek var hala onu çok seviyorum ne olursa olsun yakışıklılık önemli değil kalp önemli şimdiden teşekkür ederim bu aşkda böyle bitti ama yemin ettim bi gün samsuna gidip onu görcem uzaktan baksam bile yeter beni çok sevseydi o herşeyi göze alırdı beni bırakmazdı yeteri kadar sevmemiş demekki..

Duygusal ve Romantik Şiirler

Chat — Fri, 28 May 2010 15:27:00 +0000

Olmadı Sevdiğim

Olmadı sevdiğim olmadı
Bu son gidişin olmadı
Aklımdan geçmezdi böyle olacağı
Arkandan göz yaşı dökeceğimi bilmezdim

Oysa seni unutmaya yeminler ettmiştim
Hesaplarımın tutmayacağını bilemedim
Olmadı sevdiğim olmadı
Seni unutamadım

Silemedim hayatımdan seni
Kalbimden söküp atamadım hayalini
Olmadı sevdiğim olmadı
Bu asi yürek unutamadı seni

Bir Anlamı Var Bu Hayatın

Mademki yaşamak zorundasın,
Sende zorluk çıkaracaksın hayata
Mesela bir gün uçacaksın mutluluktan,
Bir gün kahrolacaksın acı çekmekten
Öfkeni silah yaparak korkusuzca yürüyeceksin
Halden anlamayanların üzerine
Severek Kerem misali öldüğün gibi
Kavga ederek ölmesini de bileceksin
Ve öğreneceksin atalarından,
Kahramanca savaşmasını ve insanca yaşatmasını
Yine de gülmesini dünyanın her yıkılmasından sonra,
En çok da sevmesini bileceksin
Yelkenin yönünü açık denizlere ayarlamayı,
Koşmayı her ümidin peşinden bileceksin
Dostunun sıcaklığını duyacaksın
Bir bardak çay tadında
Keyif alacaksın,
Güneşin üzerinde gezinmesinden
Yine de unutmayacaksın;
Her günün umuda battığını,
Her güneşin ümitle doğduğunu

Bana Şimdi Sus Deme

Bana şimdi sus deme,
Kaç zaman içime attım seni
Yalandan gülerken yüzüm,
Gizliden gözyaşıma kattım seni
Bana şimdi sus deme,
Görmek istemiyorsan kapat gözlerini,
Kanıyorum; çare olmadığın gibi,
Vurma bir de acı sözlerini
Gün gelir sevdam nefretim olursa,
Sınırlar tutamaz isyanımı
Bilinmezi yol bilirim,
Yakar giderim sol yanımı
Bana şimdi sus deme,
Sustukça çığlıklarım çığ olacak,
Gökyüzü dar gelecek sesime,
Bana şimdi sus deme,
Gün gelir elbet unuturum seni,
O gün ne sen kalırsın bende,
Ne de ben kalırım bu bedende,
Ama ne olur gülüm,
Bana şimdi sus deme

Bu Aşk Ölümü Haketti

Sarhoş olana kadar içeceğim
İçimdeki bu aşkı öldüreceğim
Kadehler sıralanacak belki,
Olsun sıralansın
İçimdeki aşk ölsün yeterki
Bu aşk ölümü haketti
O kadar kovdum gitmedi
Beni bir türlü terketmedi
Sen olmazsan sevdiğim,
Neye yarar aşk
Ey aşk ne verdin bana,
Üzüntüden elemden başka
Bir gün mutlu iki gün mutsuz
Yeter aşk git artık yoluna
Kalbime girdin sevdiğimi aldın ben den
Onsuz yaşanılır mı bu hayatta
Seni ne yapayım ben
Sevdiğim benimle olmazsa
Artık bizi yalnız bırak
İstemiyorum seni git sonsuzluğa
Benide bırak artık sevdiğimle başbaşa

Bir Aşk

Bir başkasın benim için
Yüreğimde ateş
İçimde bir nefes
İçtiğim her sigarada
dayanılmaz özlemimsin
Öyle bir aşk varki içimde
Beni soluksuz bırakan
Hasretinle kavuran
Sevmelere doyamadığım
Bir aşk
Umutlarımı bağladığım
Bebeğim gibi sevdiğim
Yollarına yaşlar döktüğüm
Gözümden kıskandığım
Bir aşk
Mevlana gibi dönerim peşinde
Köle olurum herzaman evimde
Güzelliğin daima içimde
Sevgimin hiçbiryere sığmadığı
Bir aşk
Öyle seviyonumki ölesiye
Konda yüreğim sensizlikte
Her an ruhum seninle
Kırmaya bile konktuğum
Bir aşk

BAHANE

Esti geçtikavak yelleri
Esiyor hala senin başında
Özlemin sensizliğe boğuldu
Gönlüm deniz gönlüm yayla
Ne sen bana sevdalı
Ne ben sana deli divane
Avuttuk kendimizi
İşte hepsi bu hepsi bahane
be güzelim!

Seviyorum SENİ

Seviyorum seni ekmeği tuza banıp yer gibi
Geceleyin ateşler içinde uyanarak
Ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi,
Ağır posta paketini, neyin nesi belirsiz,
Telaşlı, sevinçli, kuşkulu açar gibi
Seviyorum seni denizi ilk defa uçakla geçer gibi
İstanbul’da yumuşacık kararırken ortalık
İçimde kımıldanan birşeyler gibi
Seviyorum seni ‘yaşıyoruz çok şükür’ der gibi

Şiir Gibi Aşkım

Özlemin sağanak eriyor içim
Hasretin yakıyor yangın yüreğim
Ses verir uzaktan çağlayan nehrin
Sevginle taşacak şiir gibiyim
Mavi değil artık çizgiler solgun
Kazılmış tüm harfler kapanır mahzun
Şarkımızı çalan ud düştü yorgun
Kaçtığım kendimde sürgünüm sürgün
Mevsimlik çağ sevdam ömrüme doldu
Islak kumsallarım bir hayal oldu
Suskun dudaklarım gecenin dostu
Geçtiğim canımda vurgunum vurgun

Kadınım

Sevdamsın kara gözlüm
Aşkımsın huzur saçlım
Hüzün tenli canım
Mürdüm dudaklım
Sen benim için çölde bir kaynak,
Kutuplarda bir barınak,
İnceliğin,zarafetin bir sığınak
Mutluluktan içtiğim bir bardak şarap
Beyazın kendini siyah göreceği,
O bembeyaz kardan elbiseni,
Meleklerin kendini şeytan göreceği,
O kristal yüreğini
Al gel bana
Asaletin, hanımefendiliğin,
Daha ne isterim?
İşte sevdiğim, işte kadınım!

aŞk ve Sevgi

AŞK bir yıl sürer
SEVGİ bir ömür
AŞK gözünde büyütür
SEVGİ razı olur
AŞK aldatır
SEVGİ ikna eder
AŞK (aşık) kıskanır
SEVGİ (sevgili) güvenir

Sana Aşık olmamak Mümkün mü?

Aşık oldum sana
O güzel gözlerine,
O güzel dudaklarına,
O güzel kabine…
Sevgi yükledim,
Aşk yükledim,
Senin için,
Yüreğime,kalbime…
Aşık oldum,
O saçlarına
Aşık olmamak mümkün mü? ,
O güzelliğine

NERDEN BILECEKSINKI

Biliyormusun yanlizliktan korktugumu,
Yalnizligin içinde kayboldugumu,
Kaybolupta kendimi bulamadigimi,
Biliyormusun kaybolurken aklimda sadece sen oldugunu

Ama uzaktasin ayri bir boyutta
Nereden bileceksinki ne çektigimi?
Biliyormusun içim kan aglarken sana gülümsedigimi?
Sirf sen gülesin diye herseyi içime attigimi?
Nerden biliceksinki, nasil düsüneceksinki?

O Gidişin

Benim zoruma giden terk edip gitmen değildi
Giderken sözlerimi duymamazlıktan gelmendi
Giderken gözyaşlarımı görmemezlikten gelmendi
Giderken arkana bile bakmadan gitmendi

Benim zoruma giden terk edip gitmen değildi
Başkalarını bana tercih edip gitmendi
Hiçbir sözünü tutmaman ve tutmayacak olmandı
Bana asıl koyan; giderken seni seviyorum demendi

YENİK DÜŞTÜM SEVDANA

Şiirler yazdım sana, gecenin biryarısında
Kör, sağır, dilsizdi yüreğimde büyüyen aşk
Gün geldi adaklar adadım uğruna
Kurbanlar kestim, bezler bağladım ağaçlara
Olmadı olamadı yenik düştüm sevdana!

İçime gömdüm düşlerdeki “Ela” gözleri
sevgime can çıktı bedenden yılmadım
Parça parça koptun içimden gün gün,
Yıkıldımufaldımdik tuttum başımı, ama;
Olmadı olamadı yenik düştüm sevdana!

Eş koştum seni onsekizlik yüreğime
Anlar, bilir , sever dedim
Sabır taşı koydum içimdeki gitmelere
Sırt çevirdim “unut! dönmez!” demelere
Olmadı olamadı YENİK DÜŞTÜM SEVDANA!

Seni Sevdiğimi Unutmayacaksın

Bir yalnızlık çöktüğü zaman içine, beraber geçirdiğimiz günleri hatırlayacaksın;
Kalbindeki nefretin kadar yakınlaşacağım sana

Bir ürperti kapladığında tüm benliğini,
Nice zaman avuçlarımda ısıttığım ellerini düşüneceksin
Kor ateşler misali yakacağım seni

Ve ağlamak istediğinde hıçkırıklarla,
Beni terk ettiğinde öldüğüm gelecek aklına;
Sağanaktan boşanırcasına yağan yağmurlar gibi ağlatacağım seni

Yalancı sevgilerin pençesinde öldüğünde;
Dertlerini paylaştığın insan gelecek aklına ben geleceğim,
işte o an sevgilim Seni Sevdiğimi Unutamayacaksın

Yagmur olsam

Sel taşkını bir akşamüstü
Bulutları bağrına basan
Ağaçlara sordum seni
Yaprak rüzgarı tutmaz dediler
Uzun uzun baktılar yalnızlığıma
Yangın yeri bir yürek
Bir de yağmur gösterdiler

Ne olur şu yağmurların
Birdenbire yağanı ben olsam
Rüzgarı düğümlesem saçlarına
Bir daha bırakmasam
Öpsem kirpiklerini
Süzülüp gözyaşlarına karışsam
Çağlayıp aksam çağlayıp aksam
Yüzündeki ırmaklarla geçsem ovaları
Dudaklarında denizlere çıksam

DUYGUSAL

Sen ona bir gemisin, yönü senin yönündür
Bir sancısın geçerken denizlerini özgür
O da bir ada olsun, sana çevrili dursun
Dağının dalgalarla, yüzünün rüzgarlarla
Bağlandığı kendini sende çözülmüş görür

Gemiler göründükçe adalar da düş görür
İnsanlar nerede olsa bir orayı düşünür
Derler adadakiler, şu gemi bir gün gelse
Gitsek buradan öte, nereye gideceksek
Bilseler gemiler de bir adayı düşünür

AŞK !

Aşk dediğin nedir ki
Tenden bedenden sıyrık
Çocukların içinde
Yaşadığı bir çığlık

Aşk dediğin nedir ki
Histen nefesten varlık
Umutsuzluk içinde
Karanlığa son ıslık

Unut kalbim o seni hakketmedi

Bu çırpınışlar boşuna kalbim
Oseni hiç sevmemiş
Oyunmuş oynanan
Yaşanan herşey yalanmış

Sevdirdi kendini sana
Sonra gitmek için bahaneler üretti
Ağlama kalbim o seni hiç sevmedi

Deymez akıttığın yaşlara
Deymez yandığına
Deymez o senin sevgine
Unut kalbim o seni hak etmedi

Unut oseni nasıl unuttuysa
Dik tut başını karşılaşınca
İçinde kopsada fırtınalar
Sende ardına bakma
Birzamanlar onun yaptığı gibi..

Ceyhun Yılmaz – Dilenci – Uğur & Berkay – Neredesin Sen

SomeBody — Sat, 22 May 2010 18:56:35 +0000

Ceyhun Yılmazın sesi ile Dilenci şiirine Best Fm asistanlarından Ugur ve Berkayın baglamaları eşlik ettigi eşsiz bir eser

Click here to view the embedded video.

Dilenci

Sen gittiğinden beri ağlamadım
O gözyaşları yüreğimde durduğu sürece
Senin adın aşk bende
Bu gün birşey oldu sabah erkenden kalktım
Hüngür hüngür ağladım
İçimde ne kadar sen varsa bir bir uğurladım
Boğazımda düğümsün yutkunsam gideceksin
Yutkunmasam ölürüm
Bugün yürüyemedim çok sevdiğim sahili
İçim sıkıldı bak şimdi
Ya balıklarımı tutarsa birileri
Ya martılarıma taş atarlarsa
Hepsinden önemlisi
Ya benden önce biri görüp severse seni
O balkonda kırmızı hırkanla…
En yakın deniz kenarına atıyorum kendimi
Her dalga halime üzgün..
Her dudakta bana tebessüm..
ne vardı diyorum ‘ah’ ne vardı
Şu kaldırımda resmin olsaydı…
Eğilip öperken ben
Görenler, varsın dileniyorum sansaydı…
Aşık oldum başkalarına
Unuttum aşkını ama
İçimdeki acı geçmiyor
Ona ne zaman bitecek
Başkası canımı yakana kadar
Hep sana mı üzülücem

Ceyhun Yılmaz

Ceyhun Yılmaz Beni Güzel Hatırla ( Orhan Veli Kanık )

SomeBody — Sat, 22 May 2010 18:41:32 +0000

Orhan Veli Kanık ustamızın eseri Beni Güzel Hatırla Ceyhun Yılmaz sesinden BizimChat.Com farkıyla

Click here to view the embedded video.

Beni güzel hatırla
Bunlar son satırlar
Farzet ki bir rüyaydım esip geçtim hayatından
Yada bir yağmr sel oldum sokağında
Sonra toprak çekti suyu kaybolup gittim
Beklide bir rüyaydım
Senin için..
Uyandın ve ben bittim
Beni güzel hatırla
Çünkü sevdim seni ben her şeyini
Sana sırdaş oldum dost oldum koynumda ağladın
Yüzüne vurmadım hiçbir eksikliğini
Beni üzdün kınamadım
Alışıktım vefasızlığa el oldun aldırmadım
Beni güzel hatırla
Sayfalarca mektup bıraktım sana
Şiirler yazdım her gece
Çoğunu okutmadım
Sakladım günahını sevabını içimde
Sessizce gittim senden öncekiler gibi sende anlamadın
Beni güzel hatırla
Sana unutulmaz geceler bıraktım
Sana en yorgun sabahlar
Gülüşümü gözlerimi sonra sesimi bıraktım
En güzel şiirleri okudum gözlerine baka baka
Söylenmemiş merhabalar sakladım her köşeye
Vedalar bıraktım duraklarda
Ne arasan bir sevdanın içinde
Fazlasıyla bıraktım ardımda
Beni güzel hatırla
Dizlerimde uyuduğunu düşün
Saçını okşadığımı üşüyen ellerini ısıttığımı
Mutlu olduğun anları getir gözünün önüne
Anlından öptüğüm dakikaları
Birazdan kapını çalan kişi olabileceğini düşün
Şaşırtmayı severim biliyorsun
Bu da sana son sürprizim olsun
Şimdi seninle yaşanan günleri ateşe veriyorum
Beni güzel hatırla
GİDİYORUM….
Orhan Veli Kanık